Κίνδυνος θερμοπληξίας για τα μισά είδη φυτών της Ευρώπης

Πάνω από τα μισά φυτά της Ευρώπης ίσως χρειαστεί να καταταγούν στα «ευάλωτα» ή «απειλούμενα» είδη» έως το 2080 λόγω της παγκόσμιας θέρμανσης, δείχνει μελέτη Γάλλων ερευνητών.

Οι απώλειες θα είναιεντονότερες στο νότιο τμήμα της Μεσολειακής λεκάνης, τη νότια Πορτογαλία, τη νοτιοδυτική Ισπανία και σε άλλες ορεινές περιοχές, όπου η βλάστηση θα έχει να αντιμετωπίσει υψηλές θερμοκρασίες και ανομβρία.

Ο Ουΐλφριντ Τιγιέ του Νοτιοαφρικανικού Ινστιτούτου Βιοποικιλότητας (SANBI) εξέτασε τις μελλοντικές επιπτώσεις στη χλωρίδα χρησιμοποιώντας τα επτά σενάτρια για την πορεία του κλίματος που χρησιμοποιεί και η αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. πιπτώορισμένα μοντέλα για τη μετακίνηση 1.350 φυτικών ειδών της Ευρώπης μέχρι το 2080, σε σχέση με το παρόν κλίμα.

Τα μοντέλα αυτά συνδυάστηκαν με τα βιολογικά δεδομένα 1.350 ειδών φυτών, προκειμένου να παραχθούν πιθανά σενάρια για την μελλοντική ους πορεία.

«Περισσότερα από τα είδη που εξετάσαμε θα μπορούσαν να είναι ευάλωτα ή απειλούμενα πριν από το 2080» αναφέρου οι ερευνητές.

«Ακόμη και στα πιο μετριοπαθή σενάρια, στα οποία οι κοινωνίες υιοθετούν μία εξαιρετικά προσεκτική συμπεριφορά για να μην αυξηθούν οι εκπομπές αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, οι κλιματικές μεταβολές έχουν σημαντικές επιπτώσεις», εξηγεί η Σάντρα Λαβορέλ, τουΕργαστηρίου Αλπικής Οικολογίας της Γκρενόμπλ, η οποία συντόνισε την έρευνα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος ΑΤΕΑΜ.

Σύμφωνα με τα σενάρια, που υπολογίζουν μια μέση αύξηση της θερμοκρασίας μεταξύ 1,8 και 3,6 βαθμών Κελσίου, μεταξύ του 2000 και του 2080, αρκετά φυτικά είδη της Ευρώπης θα αντιμετωπίσουν κίνδυνο εξαφάνισης.

Στην καλύτερη περίπτωση -αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,8 βαθμούς, όλα τα είδη μπορούν να μεταναστεύσουν», το 67% των ειδών θα είναι ευαίσθητα το 2080.

Στο χειρότερο σενάριο θέρμανση -κατά 3,6 βαθμούς, καμία μετανάστευση-, το 22% των φυτών θα βρίσκεται υπό εξαφάνιση έως το 2080 και δύο είδη θα εξαφανιστούν.

Μεταξύ της εξαφάνισης ορισμένων φυτών και της εμφάνισης άλλων ειδών που μεταναστεύσουν από το Νότο, ο ρυθμός ανανέωσης της ευρωπαϊκής χλωρίδας μπορεί να φθάσει το 42% έως το 63%, προβλέπουν οι ερευνητές. Η

Η ανανέωση θα είναι εντονότερη στις μεσογειακές χώρες, οι οποίες θα δουν τη χλωρίδα τους να αλλάζει απότομα και να γίνεται πιο εξωτική.

Η έρυνα δημοσιεύεται στην αμερικανική επιθεώρηση Proceedings of the National Academy of Science.

Στη ζωή μας δε χωράει ο πυρηνικός εφιάλτης

Δύο μέρες μετά την εκπνοή της «Παγκόσμιας Ημέρας Γης» - δύο μέρες πριν την οδυνηρή μνήμη των 22 χρόνων από το «ατύχημα» στο Τσερνομπίλ, την εποχή των παγκόσμιων κλιματικών αλλαγών, των οικολογικών καταστροφών μεγάλης κλίμακας και της συγκεντρωτικής , ασύδοτης και ενεργειακά αδηφάγου ανάπτυξης ενός μικρού ποσοστού του παγκόσμιου πληθυσμού σε βάρος του πλανήτη και της πλειοψηφίας των κατοίκων του, ο πυρηνικός εφιάλτης παραμένει παρών!

Μετά το τραγικό ατύχημα στο Τσερνομπίλ, η πυρηνική βιομηχανία δέχθηκε μεγάλη πίεση και στις περισσότερες χώρες σταμάτησαν τα σχέδια κατασκευής νέων πυρηνικών μονάδων με δεδομένο μάλιστα ότι το θέμα της διαχείρισης των ραδιενεργών αποβλήτων και της ασφάλειας των αντιδραστήρων παραμένουν άλυτα. Σε ορισμένες μάλιστα χώρες (π.χ. Γερμανία) επήλθε συμφωνία για οριστική έξοδο από την πυρηνική εποχή.

Η αναγνώριση των κλιματικών αλλαγών ως της μεγαλύτερης ίσως απειλής για τον πλανήτη, η ευαισθητοποίηση των πολιτών για το θέμα και η διαφαινόμενη εξάντληση των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου στις επόμενες δεκαετίες θεωρήθηκε από το πυρηνικό λόμπυ ως μια καλή ευκαιρία για να επανέλθει ο εφιάλτης των πυρηνικών με άλλη – πιο ελκυστική για τους καταναλωτές - συσκευασία.

Αξιοποιώντας την αυξανόμενη ζήτηση ενέργειας και την αύξηση της τιμής του πετρελαίου, η πυρηνική βιομηχανία προβάλει το πρόβλημα (των πυρηνικών) ως λύση. Οι πολίτες του κόσμου πολιορκούνται από την ανειλικρινή ρητορεία όσων παρουσιάζουν την πυρηνική ενέργεια ως σωτήρα του σύγχρονου πολιτισμού, ως μόνη απάντηση στην απαίτηση εξεύρεσης νέων ενεργειακών πηγών.

«Καθαρή, ασφαλής, φτηνή, πράσινη, ανεξάντλητη, ειρηνική πυρηνική ενέργεια» είναι η κεντρική ιδέα της συντονισμένης προσπάθειας να αποδεχτούν οι πολίτες του κόσμου χωρίς αντίσταση μία νέα πυρηνική επέλαση.

«Καθαρή», αν περιμένουμε να εξαφανιστούν με τρόπο μαγικό τα εκατομμύρια τόνων πυρηνικών αποβλήτων τα οποία χρειάζονται μέχρι και εκατομμύρια χρόνια για να καταστούν στοιχειωδώς ανενεργά και αποδεικνύεται καθημερινά ότι διεισδύουν στο χώμα, το νερό και τον αέρα, όσο καλά και αν αποθηκευτούν.

«Ασφαλής», αν είναι δυνατόν να αποκλεισθεί ολοκληρωτικά το παραμικρό ανθρώπινο σφάλμα κατά το σχεδιασμό, την οικοδόμηση, τον εξοπλισμό, τη λειτουργία, τη συντήρηση των εγκαταστάσεων, τη μεταφορά και αποθήκευση των αποβλήτων, αν δεν υπάρξει ποτέ σεισμός ή αύξηση της θερμοκρασίας στην περιοχή, αν δεν υπάρξει σύρραξη οποιασδήποτε μορφής, ένοπλη επίθεση ή τρομοκρατική απειλή με στόχο τις εγκαταστάσεις, αν αποκλειστεί η εκμετάλλευση των εγκαταστάσεων, του προϊόντος και των αποβλήτων από λάθος πρόσωπα ή η παράδοση σε λάθος χέρια για οποιοδήποτε λόγο. Και αν, φυσικά, ξεχάσουμε τα εκατομμύρια θύματα (που αρρώστησαν ή πέθαναν από τη ραδιενέργεια, όσους ζουν σε ραδιενεργές περιοχές και όσους εκτέθηκαν σε πυρηνικές δοκιμές σε πολλές περιοχές του πλανήτη, σε διαδικασίες εξόρυξης ουρανίου, σε απόβλητα που εναποτέθηκαν χωρίς τη θέλησή τους στην περιοχή τους, στη μεταφορά αποβλήτων από μία χώρα σε άλλη, σε χιλιάδες «περιστατικά» διαρροών (που συχνά έμειναν κρυφά), σε διαδικασίες καθαρισμού του Τσερνομπίλ (χωρίς καν να ξέρουν οι συμμετέχοντες τον κίνδυνο ή να λαμβάνονται στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας). (φωτ.: Τσερνομπίλ)

«Φτηνή», αν δεν υπολογίσουμε τα δυσθεώρητα ποσά που απαιτούνται για το σχεδιασμό, την ανέγερση, τη συντήρηση και την αποσυναρμολόγηση (μετά από 30 χρόνια λειτουργίας) των πυρηνικών εργοστασίων και τη μεταφορά και αποθήκευση των αποβλήτων, ποσά μυθικά που γονατίζουν τις εθνικές οικονομίες, γι αυτό και αναζητώνται μέσω δανεισμών από τραπεζικούς ομίλους και διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, με εξ ίσου μυθικά ανταλλάγματα. Κι όλα αυτά για μία επένδυση η οποία χρειάζεται χρόνο υλοποίησης ως 10 χρόνια, έχει διάρκεια ζωής το πολύ 30 χρόνια, αλλά αποτελεί βραδυφλεγή ραδιενεργή απειλή για πάντα!

«Ανεξάντλητη», αν δε γνωρίζουμε πως τα γνωστά ανά τον κόσμο κοιτάσματα ουρανίου, της απαιτούμενης πρώτης ύλης για την όλη διαδικασία δηλαδή, θα εξαντληθούν σε συνθήκες υπερεκμετάλλευσης μέσα σε 50 χρόνια- πριν προλάβουν καν να εκπληρωθούν όλες οι διατυπωμένες πυρηνικές φιλοδοξίες!

«Ειρηνική», αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο βασικός κορμός και η τεχνολογία των πυρηνικών εργοστασίων με στόχο την παραγωγή ενέργειας και αυτών που κατασκευάζουν πυρηνικό εξοπλισμό παραμένει ο ίδιος και η τροποποίηση στη χρήση τους απολύτως εφικτή.

Παρ όλα αυτά, αντίθετα σε κάθε κοινή λογική, οι εξαγγελίες πυρηνικών προγραμμάτων πληθαίνουν ανησυχητικά, όσο και τα αποσιωπούμενα «ατυχήματα» μικρότερης ή μεγαλύτερης εμβέλειας και τα υπερκέρδη του πυρηνικού lobby εις βάρος του πλανήτη , της ποιότητας ζωής αλλά και της ίδιας της ύπαρξης μας. Ο εφιάλτης βρίσκεται πλέον και στη γειτονιά μας: Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ισραήλ, Γαλλία, Ιταλία και αύριο πιθανότατα Αίγυπτος, Αλβανία, ΠΓΔΜ. Ακόμη και η ελληνική θέση κατά των πυρηνικών, δε φαίνεται να διατυπώνεται πλέον τόσο ξεκάθαρη!

Η αναζήτηση της αλήθειας πίσω από τους ολέθριους μύθους, η ψύχραιμη και τεκμηριωμένη πληροφόρηση όλων μας, η ευαισθητοποίησή μας για τον υπαρκτό κίνδυνο, η κοινή δράση μας πέρα από σύνορα για να ανατρέψουμε τα πλέον δυσοίωνα σενάρια είναι ταυτόχρονα αναφαίρετο δικαίωμα και θεμελιώδης υποχρέωση μας.

Για το λόγο αυτό, τα μέλη και οι φίλοι του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου Μεσογείου, του ελληνικού γραφείου της Greenpeace, του WWF Ελλάς, του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS και του Πανελλήνιου Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων εγκαινιάζουν μία κοινή προσπάθεια ενημέρωσης των πολιτών και συλλογής υπογραφών κατά της πυρηνικής απειλής από όπου και αν προέρχεται και με όποια μορφή κι αν εμφανίζεται. Η προσπάθεια αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο διεθνούς κινητοποίησης στην οποία συμπράττουν αντιπυρηνικές και οικολογικές οργανώσεις από πολλές χώρες της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, με πυρήνα τα μέλη του διεθνούς Δικτύου MN3-Mediterranean No Nuclear Neighbourhood.

Οι υπογραφές συλλέγονται από τους εθελοντές σε κάθε χώρο, με βάση ένα κοινό κείμενο το οποίο έχει μεταφραστεί στις εθνικές γλώσσες των οργανώσεων οι οποίες συμμετέχουν αλλά και διαδικτυακά, στις ανάλογες ιστοσελίδες του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου Μεσογείου (www.manw.org) και του Δικτύου MN3 (www.mn3network.org) όπου όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση και να υπογράψουν άμεσα, ακολουθώντας μία εξαιρετικά απλή διαδικασία, μέχρι τις αρχές του Ιουνίου.

Μετά το τέλος της κινητοποίησης, οι υπογραφές θα κατατεθούν όχι μόνο στις εθνικές κυβερνήσεις αλλά και στους διεθνείς ενασχολούμενους με την πυρηνική ενέργεια Οργανισμούς ως αδιάψευστο στοιχείο της αντίστασης των πολιτών στην υπονόμευση του παρόντος και του μέλλοντός τους.

Ένα γυάλινο μπουκάλι θα φώτιζε ένα δωμάτειο για 8 ώρες

Κατασκεύαζεται από άμμο (που μας δίνει πυρίτιο), ανθρακικό νάτριο και ασβεστόλιθο. Τα τρία αυτά υλικά συγχωνεύονται σε υψηλές θερμοκρασίες και γι αυτό απαιτείται σημαντική ενέργεια. Υπολογίζεται ότι για την κατασκευή ενός μπουκαλιού καταναλώνεται ενέργεια ίση με αυτή που καίει ένας λαμπτήρας 100 watt σε οκτώ ώρες. Γιατί να πετάμε στα σκουπίδια αυτόν τον πλούτο όταν η ανακύκλωση ενός γυάλινου μπουκαλιού μας δίνει το ίδιο προϊόν με 50% λιγότερη ενέργεια; Πόσο μάλλον, όταν υπολογίζεται ότι με την ανακύκλωση αποσοβούμε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ίσες με το ένα τρίτο του βάρους του μπουκαλιού.

5 λεπτά για να αδειάσει 200 χρόνια για να λιώσει

Χρησιμοποιούμε ένα ποτηράκι για ένα λεπτό και αυτό κάνει 200 χρόνια λιώσει! Μάλλον δεν συμφέρει...Αλλά καθώς τα fast food, το φαγητό "παραγγελία από έξω" και το φαγητό στο πόδι επεκτείνονται, τα πλαστικά πιατάκια,ποτηράκια, μαχαιροπήρουνα και κάθε είδους σκεύη μιας χρήσης γίνονταιπια συνώνυμα της καθημερινότητας. Φτιαχμένα συνήθως από πολυστυρένιο, αποτελούν μεγάλο μέρος του συνολικού όγκου των πλαστικών απορριμμάτων και είναι εξίσου δύσκολο να διαλυθούν.